Μια εκπομπή για το βιβλίο είναι περίπλοκη, αφού είναι δύσκολο να οπτικοποιηθεί μια διαδικασία που εξ ορισμού έρχεται σε αντίθεση με την εικόνα. Ακόμα και αν η τηλεόραση ίσως δεν ενδείκνυται ως μέσο διάδοσης της ανάγνωσης, η εκπομπή, στα τέσσερα χρόνια της παρουσίας της στην κρατική τηλεόραση κατάφερε, όχι μόνο να προσελκύσει ενδιαφέρον αλλά να γίνει ενημερωτική πυξίδα για τον αναγνώστη και ένα φίλο.
Η εκπομπή διεισδύει στο εργαστήρι της γραφής και στον τόπο της ανάγνωσης, δίνοντας το βήμα σε νέους, σημαντικούς δημιουργούς, θέτοντας καίρια ζητήματα της σύγχρονης βιβλιοπαραγωγής, εισάγοντας τον θεατή σε έναν κόσμο που μπορεί να είναι πολύ πιο γοητευτικός απ’ ό,τι φαντάζεται. Φιλοδοξώντας να λειτουργήσει σαν μια λέσχη ανάγνωσης, επιδιώκει τη συνομιλία με το κοινό της, μέσα και έξω από το διαδίκτυο. Διατηρώντας την ίδια διάρθρωση, αλλά ανανεώνοντας συνεχώς τα μέσα και τη ματιά της, παραμένει μια εκπομπή έγκυρη, φιλική και απολαυστική.

Η Μαρίνα Καραγάτση άρχισε να γράφει ένα διήγημα με επίκεντρο την ψυχοκόρη της οικογένειας της, τη Λασκαρώ, το 1955. Το ξεκίνησε τότε, το εγκατέλειψε, το ξέχασε. Πενήντα χρόνια αργότερα, το αφήγημα θα αποτελέσει τον κορμό του βιβλίου της «Το ευχαριστημένο ή Οι δικοί μου άνθρωποι». Γύρω απ’ αυτόν, θα πλεχτούν οι πολλές ιστορίες του βιβλίου: μνήμες από τον πατέρα της Μαρίνας, τον αυταρχικό, «ανοικονόμητο» και «στραβοκέφαλο» Μ. Καραγάτση, τη Νίκη Καραγάτση, τρυφερή μητέρα και σπουδαία ζωγράφο, τη δυναμική γιαγιά Μίνα, τον παππού, τον αυτοκαταστροφικό θείο, μνήμες απλών ανθρώπων και βασανισμένων γυναικών, μνήμες οικογενειακών παθών και συγκρούσεων που η συγγραφέας διαχειρίζεται με τρυφερότητα και αγάπη. Η Μαρίνα Καραγάτση μιλάει με την Κατερίνα Σχινά για τα πρώτα της βήματα στη γραφή, για τον τρόπο της να γράφει στο χέρι, να κόβει και να κολλάει χαρτάκια, να σβήνει, να ξαναγράφει, να ξανακολλάει, για τις παγίδες της αυτοβιογραφίας, για τη σχέση της με τον Ανδρέα Εμπειρίκο, τον Οδυσσέα Ελύτη κι άλλους πολλούς σημαντικούς ανθρώπους της μεταπολεμικής Ελλάδας, για τη στενή της σχέση με την Άνδρο, γενέθλιο τόπο της μητέρας της. Διαβάζει σελίδες από το βιβλίο της και τραγουδάει ένα παραδοσιακό σκοπό. Και με τον τρόπο της μας διδάσκει πώς μπορεί κανείς να κλείνει τις πληγές και τις συναισθηματικές εκκρεμότητες, πώς να κατανοεί τους «δικούς του ανθρώπους», να τους αποδέχεται και να τους συγχωρεί.